“پدرم دیابت داشت، مادرم دیابت دارد، پس من هم به محض رسیدن به ۴۰سالگی باید منتظر باشم…”
این دغدغه ی همیشگی که هر سال که میگذرد، انگار به سرنوشت نزدیکتر میشویم. این سوال که “اگر ژن من این را نوشته، پس چه فرقی میکند چه کاری انجام دهم؟” چقدر ذهن ما را درگیر کرده؟
چند بار با خود گفته اید که تقصیر من نیست، این ژنتیک من است؟
همین نگرانیِ مبهم کافی است تا لذت زندگی را از ما بگیرد. هر خستگی، هر تشنگی، هر بیحالی، فوراً تبدیل به یک زنگ خطر میشود. زندگی در این هاله ای از تردید که “شاید فردا…”، چقدر انرژی ما را تحلیل برده؟ آیا واقعاً قرار است تمام سالهای میانسالی را در ترس از یک تشخیصِ به ظاهر حتمی بگذرانیم؟
ما مدام بین این دو راهی گیر کرده ایم: از یک سو، فکر میکنیم ژنتیک همه چیز را تعیین کرده و از سوی دیگر، ته دلمان امیدواریم که شاید راه دیگری هم وجود داشته باشد.
🎧 اگر این سوال برای شما هم آشناست و میخواهید بدانید این نگرانی ها قرار است چه سرنوشتی پیدا کنند، قسمت ۶۷ پادکست رادیوپزشکی فانکشنال را از دست ندهید!
Podcast: Play in new window | Download
